• Zespół stresu pourazowego – PTSD

    Zespół stresu pourazowego (PTSD – ang. Posttraumatic Stress Disorder) jest złożonym zaburzeniem psychicznym, które może – lecz nie musi – rozwinąć się u osoby, która doświadczyła traumatycznego przeżycia. Przykładami takich sytuacji mogą być: działania wojenne, wypadki komunikacyjne, przemoc seksualna czy katastrofy naturalne. Co ciekawe – coraz częściej spotyka się przypadki, w których przyczyną rozwoju tej jednostki chorobowej jest otrzymanie przykrej diagnozy, która może być odebrana jako wyrok śmierci – a czasem rzeczywiście nim jest.

    Pierwsze wzmianki dotyczące zespołu stresu pourazowego pochodzą już z czasów starożytnych, a dotyczą one pacjentów będących ofiarami działań wojennych. Na przestrzeni wieków syndrom ten pojawiał się w literaturze pod różnymi nazwami, jak nerwica traumatyczna czy nerwica z przerażenia. Jako termin medyczny, zespół stresu pourazowego został wprowadzony oficjalnie w 1980 roku, wraz z wydaniem DSM-III, czyli klasyfikacją zaburzeń psychicznych opracowaną przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne.

    Należy mieć na uwadze, że zespół stresu pourazowego jest złożonym zaburzeniem, a jego objawy nie ograniczają się wyłącznie do objawów psychologicznych – nie mniej istotne są również zmiany natury fizjologicznej. Psychologiczne symptomy choroby podzielić można na trzy grupy: powracające doświadczanie przeżytej traumy (w postaci obrazów czy myśli – tego typu natrętne, spontaniczne pojawienie się wspomnienia nosi nazwę flashback), wycofanie emocjonalne (unikanie konfrontacji z traumatycznym wydarzeniem, wyobcowanie, obojętność), oraz wzmożona pobudliwość (agresja, zaburzenia snu, podwyższona czujność czy nadmierna reakcja przestrachu na niespodziewany bodziec – zwana startle response). Objawy fizjologiczne to między innymi zmiany ciśnienia krwi, częstotliwości pracy serca, przewodnictwa elektrycznego skóry oraz – co najważniejsze – upośledzenie gospodarki hormonów odpowiedzialnych za reakcje stresowe.

    Tak obszerna gama objawów sprawia, że osoba zmagająca się z zespołem stresu pourazowego nie jest w stanie normalnie funkcjonować i sama poradzić sobie z tym problemem, dlatego też dostęp do odpowiedniej opieki psychologicznej i psychiatrycznej  jest w tym przypadku absolutnie konieczny. Co więcej – symptomy zaburzenia utrzymują się przez długi czas – jednym z kryteriów diagnostycznych jest ich występowanie przez okres dłuższy niż jeden miesiąc (według DSM-V) lub nawet sześć miesięcy (według ICD-10 – Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych).

    Obecnie, najpowszechniej stosowanymi formami leczenia zespołu stresu pourazowego są: psychoterapia (techniki behawioralne, poznawcze czy zyskująca na popularności – terapia odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych) oraz farmakoterapia oparta na lekach przeciwdepresyjnych i benzodiazepinach. Mimo ekstensywnych badań, wciąż nie udało się znaleźć takich metod terapii, które gwarantowałyby całkowite wyleczenie. Stanowi to istotny problem, gdyż tak naprawdę nie możemy wiedzieć czy zetknięcie się z powyższym zaburzeniem nie czeka i nas.

    ZOSTAW KOMENTARZ

    10 + 18 =