• Jak sobie radzić z anoreksją i bulimią?

    Anoreksja i bulimia, czyli choroby związane z zaburzeniami odżywiania, dość często pojawiają się w przestrzeni publicznej, zazwyczaj w kontekście gwiazd i celebrytek, które zmagają się z nimi. Niestety, powszechna wiedza na ich temat jest nadal znikoma, a mówiąc o nich, zazwyczaj przychodzą nam na myśl wychudzone modelki, kroczące na wybiegach. Często nawet nie utożsamiamy, ani anoreksji, ani bulimii, z chorobami, a raczej z wyborem albo nawet stylem życia młodych, atrakcyjnych, mających obsesję na punkcie swojego wyglądu dziewcząt. Nic bardziej mylnego – są to śmiertelne choroby, dotykające nie tylko nastolatki i młode kobiety, ale również panie w różnym wieku i mężczyzn.

    Wszystko zaczyna się w głowie

    Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny, to lęk przed przybieraniem na wadze, któremu towarzyszy odmowa jedzenia wartościowych, regularnych posiłków. Anoreksja może doprowadzić do utraty aż 85% masy ciała, a co za tym idzie do nieodwracalnych, zagrażających życiu problemów zdrowotnych. Bulimii natomiast, nazywanej żarłocznością psychiczną, towarzyszy kompulsywne przejadanie się, nad którym osoba dotknięta tą chorobą nie ma kontroli. Podobnie jak w przypadku anoreksji, towarzyszy jej ogromny lęk przed przybraniem na wadze, co skutkuje powstrzymaniem tego procesu za pomocą środków przeczyszczających, głodzenia się, zmuszania się do wymiotów i zbyt intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi.

    Pomocna terapia

    Specjaliści podkreślają, że w przypadku obu chorób niezbędna jest przede wszystkim odpowiednia diagnoza. Dopiero po określeniu, z jaką jednostką chorobową mamy do czynienia, możemy rozpocząć wieloetapową, długotrwałą terapię, która powinna opierać się na współpracy kilku specjalistów: psychologów, lekarzy, dietetyków. Ważne jest też ustalenie, czy pacjent dostrzega, że jest chory. Dopiero wtedy możliwe jest rozpoczęcie skutecznej psychoterapii. W przypadku anoreksji i bulimii najczęściej stosuje się terapię poznawczo-behawioralną lub psychoanalityczną. Niezwykle ważne jest też wsparcie najbliższych osób: rodziny i przyjaciół. Nie warto zmuszać chorych do leczenia, bardziej skuteczne okaże się okazanie empatii i miłości.

    ZOSTAW KOMENTARZ

    dwa × 1 =